 | Okna z PCW - PRO I KONTRA (cykl)
|
| PRO
|
|
Twierdzenie, że chlorek winylu jest trujący jest słuszne. Jednak od dłuższego już czasu stosowana jest technika produkcji tylko w systemach zamkniętych, tak aby wykluczyć związane z tym zagrożenie dla zatrudnionych. Dzisiaj jest już powszechnie przyjęte, że procesy produkcji przekraczają ustawowo ograniczone niegdyś ilości CW, lecz tak aby nie stanowiło to zagrożenia dla człowieka i środowiska. Jako produkt końcowy PCW nie zawiera praktycznie CW. Również biorąc pod uwagę stałość chemiczną produkty PCW są toksycznie całkowicie bezpieczne w normalnym zastosowaniu.
|
|
Również to twierdzenie nie jest generalnie fałszywe. Metale ciężkie użyte przy twardym PCW do utrwalenia zostały tak związane, że przy normalnym zużyciu są trwałe i nie zostają uwolnione. Powszechny staje się również rozwój w zakresie stabilizatorów wapniowo / cynkowych, które traktowane oddzielnie, wykazują jeszcze mniejszą toksyczność. Do twardego PCW nie są wcale dodawane zmiękczacze. Twierdzenie, że zmiękczacze maja właściwości rakotwórcze jest fałszywe. Niemiecki Urząd Zdrowia skreślił ostatecznie z listy substancji podejrzanych o cechy rakotwórcze zmiękczacz DEHP używany w innym zakresie w PCW. Produkty z twardego PCW nie zawierają również halogenowych środków ogniochronnych, ponieważ są one z natury trudno zapalne i samo gaszące.
|
|
Tutaj znowu chodzi o chlorek winylu. Już z powodu małej, śladowej zawartości w nieobrobionym PCW, która jeszcze bardziej się zawęża po przerobieniu w twarde PCW nie jest udowodnione wydzielanie się chlorku winylu w powstałych produktach PCW. Również gremium rzeczoznawców z dziedziny >zdrowo budować i mieszkać< przy niemieckim ministerstwie gospodarki przestrzennej, sposobów budownictwa i budownictwa miejskiego na spotkaniu w grudniu 1989 roku na temat >produkty PCW w budownictwie< doszła do wniosku, że zastosowania, produkcja i przetwarzanie produktów z PCW nie powodują zagrożenia zdrowia. Domieszki substancji metali ciężkich w celu utrwalenia PCW są substancjami stałymi, które nie są krótkotrwałe i nie są związane w matryce polimerowe PCW. Nie zostaną one więc uwolnione ani przez używane w domu chemikalia, nie mówiąc już o codziennym wpływie na nie temperatury.
|
|
Niezależnie od faktu, że twarde PCW samo się nie pali i gdy nie ma żadnych innych źródeł zapalnych ma właściwości samo wygaszające, nie następuje przy rozkładzie uwarunkowanym spalaniem PCW żadne dodatkowe zagrożenie poprzez powstanie wody chlorowanej. Jest to bez znaczenia jeżeli chodzi o toksyczność wobec udziału w gazach ogniowych do 90% tlenku węgla. Ponieważ ona w przeciwieństwie do tlenku węgla również przy nie budzących zastrzeżeń dla zdrowia stężeniach wydziela ostry zapach, posiada tym samym funkcję ostrzegawczą, której nie ma bezzapachowy i niewidoczny tlenek węgla. Nie należy oczekiwać również dodatkowych uszkodzeń budynku przez działanie substancji wody chlorowanej lub tworzącego się z połączenia z wodą gaśnicza chlorowodoru. Ryzyko istnieje tylko przy bardzo czułej elektronice.
|
|
Taka teza jest kompletnie fałszywa. Twarde PCW nie zawiera w żadnym wypadku zmiękczaczy. Miękkie PCW wykorzystywane w innych dziedzinach produkcyjnych zawiera w większości DEHP. Ten został jednakże ostatecznie skreślony przez niemiecki urząd zdrowia z listy substancji podejrzanych o wywoływanie raka.
|
|
Dzięki już dzisiaj kompletnemu programowi recyklingu twardego PCW nie jest konieczne spalanie tych substancji w urządzeniach do spalania odpadów. Zasadniczo można powiedzieć, że PCW podczas spalania uwalnia znaczne ilości energii, które jednak są wykorzystywane jako energia cieplna. Udział substancji wody chlorowanej w gazach spalinowych, które tylko częściowo sprowadzają się do odpadów PCW, został obniżony w nieznacznej mierze dzięki niegdyś ustawowo nakazanej dymnej płuczce gazowej. Udział kwaśnych gazów przy spalaniu PCW wynosi dużo mniej niż 1 promil na całkowitą ilość uzyskaną.
|
|
Ten zarzut ukazuje wyraźnie, że przeciwnicy PCW nie dążą do tego aby poddać ten temat rzeczowej dyskusji, lecz aby ideologiczne politycznie przedstawianie celów stało się wyzwalaczem kampanii przeciw produktom z PCW. W sumie około dwie trzecie wszystkich produktów bazuje na chlorochemi , wiele lekarstw, farb i krzem, który potrzebny jest do budowy ogniw słonecznych. Poza tym chlor uzyskiwany w przemyśle chemicznym przez metodę chloro-alkali- elektrolizy znajduje zastosowanie tylko w jednej czwartej w produkcji PCW.
|
|
Produkty z twardego PCW zasadniczo nie gniją i dlatego ich składniki nie zanieczyszczają powietrza, wody i ziemi.
|
|
Prawdą jest, że do uzyskania chloru potrzeba dużo energii. Jednakże kolejne etapy w produkcji PCW nie potrzebują już jej tak dużo. Efektywne zapotrzebowanie na energię przy produkcji PCW jest o około dwa i pół razy mniejsze niż dla porównywalnych produktów ze stali i ponad cztery razy mniejsze od porównywalnych produktów z miedzi. Uwzględniając przy twardym PCW również recykling, polepszamy dalej bilans energetyczny na korzyść PCW.
|
|
To twierdzenie jest zasadniczo prawdziwe, nie dotyczy jednak twardego PCW. Jest ono bowiem prawie całkowicie wykorzystywane w recyklingu i nie wymaga w związku z tym powierzchni składowej.
|
|
Takie argumenty nie dotyczą w ogóle twardego PCW wykorzystywanego w dziedzinie profili okiennych. Te nadają się w 100% do wtórnego przetworzenia. Wprowadzenie ustaleń Związku Okien i Fasad oraz producentów profili okiennych doprowadzą w praktyce w najbliższej przyszłości do prawie 100% -go recyklingu tych materiałów.
|
|
|
|
|
